Oficjalne otwarcie w 1785 r. potężnego Wielkiego Pałacu (Grand Palace) symbolizowało powstanie nowej stolicy i odrodzenie narodu tajskiego po najeździe Birmańczyków. Swe piętno odcisnęli na niej wszyscy kolejni władcy. Cały kompleks pałacowy zajmuje dziś powierzchnię ok. 25 hektarów, z czego zdecydowana większość jest zamknięta dla turystów.
Jedynym wejściem w dwukilometrowych murach zwieńczonych blankami jest Brama Wspaniałego Zwycięstwa (Gate of Glorious Victory) pośrodku północnej ściany, przy Na Phra Lan Road. Za nią biegnie podjazd z oszałamiającym widokiem na lśniące wieże świątyni po lewej i nieładne budynki Urzędów Dworu Królewskiego po prawej: to tutaj zawiaduje się wszystkimi aspektami dworskiego ceremoniału, od zakupu krzeseł po gastronomię, a nawet wypożycza urny, kiedy umiera wysokiej rangi urzędnik.
Oczom wychodzących z terenu świątyni ukazuje się najpierw piękna chińska brama, wyłożona niezliczonymi maleńkimi porcelanowymi płytkami. Ciągnący się za nią w linii prostej Phra Maha Monthien to rezydencja poprzednich królów. Turystom udostępniono tu jedynie główną salę audiencyjną Phra Thinang Amarin Winichai z przodu kompleksu. W epoce władców absolutnych był to sąd najwyższy; dziś król wygłasza tu tradycyjną mowę urodzinową.