Przedstawienie w tajskim teatrze prawie równa się tańcowi, a wiele z tradycyjnych dramatów tanecznych jest opartych na hinduskim eposie Ramajana (w języku tajskim Ramakien), klasycznej opowieści przygodowej o zmaganiach dobra ze złem, nauczanej we wszystkich szkołach.
Nie ma prawie tygodnia, który minąłby bez jakichś lokalnych bądź narodowych uroczystości obchodzonych gdzieś w Tajlandii. Większość z nich jest świetną zabawą lak dla uczestników, jak i widzów. Prawie wszystkie tajskie święta mają jakiś religijny aspekt. Najbardziej teatralne wywodzą się z hinduizmu, czczą duchy żywiołów starożytnymi rytuałami i ceremonialnymi paradami, w trakcie których uczestnicy ubrani są w specjalne kostiumy.
Tajski boks (muay Thai) cieszy się podobną popularnością, jak piłka nożna w Europie. Każda prowincja ma stadion, a kiedykolwiek telewizja nadaje transmisję, z całą pewnością duży, hałaśliwy tłum zbierze się wokół telewizorów w ulicznych restauracjach i lokalach sprzedających dania z makaronu. Najlepszym miejscem do obejrzenia tajskiego boksu jest jeden z dwóch mieszczących się w Bangkoku stadionów, gdzie zawody odbywają się na zmianę każdego wieczoru, a niekiedy też popołudniami.
Istnieje niewielkie prawdopodobieństwo napotkania znienacka zawodów tajskiego boksu zorganizowanych pod gołym niebem, natomiast z pewnością trafi się kiedyś na jakąś formę gry takraw, czy to w publicznym parku, na terenach świątynnych czy choćby w bocznej alejce. Gra się bardzo lekką piłką z rattanu (lub z plastiku, który udaje rattan), a podstawowym zadaniem jest utrzymywanie piłki nad ziemią.