Już 40 tysięcy lat temu na terenach dzisiejszej Tajlandii żyli myśliwi-zbieracze. Około 10 tysięcy lat temu ludzie ci zajęli się rolnictwem. Mniej więcej 2000 lat temu ludy Azji Południowo-Wschodniej zaczęły osiedlać się w niewielkich wioskach prowadząc ożywioną działalność handlową.
W Tajlandii żyli wówczas m.in. Monowie wyznający odmianę buddyzmu zwaną therawadą (zobacz więcej - religia), którzy stworzyli pierwszą liczącą się cywilizacje w tym regionie - Dvaravati. W początkach XI w. Tajlandię podporządkowali sobie Khmerzy, a pomiędzy XIII a XV w. pojawiła się nowa siła, czyli Tajowie. W połowie XIII w Tajowie byli już w stanie utworzyć własne autonomiczne państwo - Sukhothai.
Do połowy XIV w. wczesnofeudalne państwo Sukhothaj powiększyło swoje terytorium jednocząc szereg samodzielnych dotąd księstw plemiennych i sięgając aż do Zatoki Bengalskiej, Laosu i Półwyspu Malajskiego. W 1350 r. władca Rama Thibodi I założył w dolinie Menamu Ajuttię, stolicę królestwa, które objęło niemal całe terytorium obecnej Tajlandii oraz znaczną część Kambodży. W XV-XVI w. utrzymywało ono rozległe kontakty handlowe (szczególnie z Indiami i Chinami) i polityczne, stając się mocarstwem południowo-wschodniej Azji.